Porównanie śrut paszowych – sojowej, słonecznikowej, rzepakowej

sruty-porownanie
Porównanie składu śruty  sojowej, słonecznikowej, rzepakowej wg Zalecenia żywieniowe i wartość pokarmowa pasz dla świń. Normy żywienia świń, Normy żywienia drobiu[%]

 

Składnik Śruta sojowa Śruta słonecznikowa Śruta rzepakowa
Białko ogólne [%] 47 33 38
Współczynnik strawności białka [%] 89 88 81
Energia metaboliczna trzoda chlewna [MJ] 13,57 11,26 11,01
Energia metaboliczna drób [kcal] 2386 1440 1785
Energia metaboliczna drób [MJ] 9,98 6,05 7,45
Energia metaboliczna dla przeżuwaczy [MJ] 11,5 9
Wapń [%] 0,35 0,32 0,66
Fosfor ogólny [%] 0,54 0,88 1,12
Fosfor przyswajalny [%] 0,22 0,29 0,28
Tłuszcz surowy [%] 1 2,8 2,4
Włókno surowe [%] 3,8 17,5 11,2
Lizyna 2,81 1,2 2,06
Metionina 0,64 0,73 0,8
Cystyna 0,71 0,56 0,91
Treonina 1,83 1,19 1,68
Tryptofan 0,62 0,41 0,5

 

Jak wynika z powyższej tabeli śruta rzepakowa, śruta sojowa oraz śruta słonecznikowa różnią się między sobą zawartością białka, aminokwasów, energii i innych składników pokarmowych. Wszystkie trzy komponenty są z powodzeniem stosowane w żywieniu zwierząt, przy czym śruta rzepakowa i słonecznikowa są stosowane w pewnym stopniu jako tańsze zamienniki śruty sojowej, które można skarmiać u zwierząt dorosłych lub w końcowych etapach tuczu. Śruta słonecznikowa i rzepakowa posiadają większą zawartość włókna, a mniejszą białka w porównaniu do składu śruty sojowej, więc idealnie nadają się do dawkowania w końcowym etapie tuczu trzody chlewnej. Śruta słonecznikowa pomaga regulować poziom pobrania paszy przez nioski. Śruta rzepakowa ze względu na dużą zawartość aminokwasów siarkowych w swoim składzie poprawia jakość pierza i puchu. Należy pamiętać o ograniczeniu dawkowania śruty rzepakowej u niosek kur znoszących jaja o brązowej skorupie, ze względu na za rybi zapach jaj, jaki pojawia się przy skarmianiu pasz rzepakowych. Śruty słonecznikowa i rzepakowa nie powinny być stosowane w początkowych okresach odchowu prosiąt, a śruta sojowa powinna być dawkowana w niewielkiej ilości. Ilość poszczególnych śrut w dawce powinna być każdorazowo bilansowana w zależności od pozostałych skarmianych komponentów, rasy zwierząt, warunków utrzymania.

 

Bibliografia:

  1. Żywienie zwierząt i paszoznastwo, tom 1, 2, 3. Pod redakcją Doroty Jamroz i Andrzeja Potkańskiego. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2013r.
  2. Zalecenia żywieniowe i wartość pokarmowa pasz dla świń, Normy żywienia świń. Praca zbiorowa pod redakcją Eugeniusza R. Greli i Jacka Skomiała. Instytut Fizjologi i Żywienia Zwierząt im. Jana Kielanowskiego Polskiej Akademii Nauk, Jabłonna 2014.
  3. Zalecenia żywieniowe i wartość pokarmowa pasz, Normy żywienia Drobiu, wydanie czwarte zmienione i uzupełnione. Praca zbiorowa pod redakcją Stefanii Smulikowskiej i Andrzeja Rutkowskiego, Instytut Fizjologi i Żywienia Zwierząt im. Jana Kielanowskiego, Polska Akademia Nauk, Polski Oddział Światowego Towarzystwa Wiedzy Drobiarskiej (WPSA), 2005.